Wyższy stopień wtajemniczenia

Drodzy Czytelnicy! Przygotujcie się – ten wpis będzie nadzwyczajnie długi. Zabieram Was w fotograficzną podróż do magicznego miejsca. To mała herbaciarnia niedaleko mnie. W skrócie „Ciarnia”, gdyż część neonu nad wejściem jakoś tak wkrótce po otwarciu zgasła i tak pozostała do dziś. Ale ten fakt w niczym nie przeszkadza bywalcom, wręcz przeciwnie – tylko dodaje przewrotnego uroku. Z herbaciarnią wiąże się zabawna historia. Poleciłam ją dawno temu koleżance, nigdy wcześniej nie będąc tam osobiście. Po prostu zauważyłam nowy lokal i luźno pomyślałam, że kiedyś tam zajrzę. Koleżanka zaś rozleklamowała to miejsce wśród swoich znajomych, opowiadając za każdym razem, jak to ja tam często przychodzę. I tak się złożyło, że wczorajszego wieczoru z ową koleżanką po raz pierwszy przestąpiłam próg „Ciarni”. I „Ciarnia” stała się naprawdę moja.

Ciekawa jestem, czy choć trochę poczuliście się jak ja. Na widok tych wszystkich szydełkowych serwet, obrusów, firan, stroików, świec, starych zegarów, pater z ciastami i porcelanowych filiżanek skomponowanych w klimatyczną całość wprost oniemiałam. Grzechem byłoby nie uwiecznić choćby części tych pyszności na zdjęciach.

PS
Dla doświadczonych robótkowiczów mam zagadkę – która z serwet (jest na jednej fotce), przykrywających stoliki, nie jest wykonana szydełkiem?